Του Δημήτρη Σκαλαίου
Πολλά ακούστηκαν για τα "αμαρτωλά  ΣΔΙΤ" κατά τους τελευταίους μήνες, αλλά και στην πρόσφατη Διαβούλευση για την διαχείριση των  απορριμμάτων (ΕΣΔΑ).  Με αφορμή την θετική πρωτοβουλία-πρόσκληση του ΤΕΕ για δημόσιο διάλογο με ευρεία συμμετοχή φορέων την περασμένη Παρασκευή 12/6, θα θέλαμε να παραθέσουμε ορισμένες απόψεις βασισμένες στην διεθνή πρακτική.
Στην περίπτωση της διαχείρισης απορριμμάτων, οι συμπράξεις δημοσίου ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) διεθνώς αποκαλούμενες και PPP/PFI  δεν αποτελούν "επιχειρηματική δραστηριότητα" (όπως πχ. μια  σύμπραξη για την αξιοποίηση ενός δημοσίου ακινήτου όπως το Ελληνικό), όπως ακούστηκε από κάποιους στην  πρόσφατη εκδήλωση του ΤΕΕ, αλλά μια "εναλλακτική μέθοδο χρηματοδότησης και δημοπράτησης έργων υποδομής", όταν το κράτος δεν διαθέτει κεφάλαια και την απαιτούμενη τεχνογνωσία για την κατασκευή και αποδοτική λειτουργία των υποδομών αυτών.
Ο επενδυτής - ανάδοχος αναλαμβάνει το κόστος κατασκευής των υποδομών και πρέπει στην συνέχεια μέσω περιοδικών πληρωμών κατά την περίοδο της σύμπραξης  να ανακτήσει το κόστος κατασκευής, χρηματοδότησης και λειτουργίας, πλέον ένα εύλογο επιχειρηματικό όφελος (βλ. απόδοση κεφαλαίων).