Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prosynat forum. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prosynat forum. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Σκέψεις και σχόλια πάνω στο κείμενο των επιτροπών αγώνα

Σκέψεις και σχόλια πάνω στο κείμενο των επιτροπών αγώνα Φυλής-Γραμματικού-Κερατέας
Δημοσιοποιήθηκε, πριν λίγες μέρες, κείμενο με τις θέσεις επιτροπών αγώνα από τη Φυλή, το Γραμματικό και την Κερατέα, με αφορμή (τι άλλο;) την ταχεία δρομολόγηση από τον ΕΔΣΝΑ της δημοπράτησης τεσσάρων νέων εργοστασίων σύμμεικτων απορριμμάτων της Αττικής, με ΣΔΙΤ και τη διαδικασία του «ανταγωνιστικού διαλόγου».
Σε μια κρίσιμη φάση σαν αυτή, κατά την οποία επιχειρείται η παγίωση ενός αντιπεριβαλλοντικού, φιλοεργολαβικού και πανάκριβου τρόπου διαχείρισης των απορριμμάτων και η ολοκληρωτική εκχώρησή της στο ιδιωτικό κεφάλαιο, η πρωτοβουλία αυτή έχει από μόνη της ξεχωριστή σημασία. Έστω κι αν γίνεται με πάρα πολύ μεγάλη καθυστέρηση, που είχε σαν συνέπεια την απώλεια της πρωτοβουλίας των κινήσεων από τις συλλογικότητες που εκφράζουν, εν δυνάμει, τις τοπικές κοινωνίες και το καλώς εννοούμενο δημόσιο συμφέρον. Στα θετικά της πρωτοβουλίας θα πρέπει να καταλογιστεί, επίσης, το γεγονός ότι αρχίζει να κατανοείται ευρύτερα η κρίσιμη σημασία που έχει η αντιπαράθεση μιας εναλλακτικής λύσης, στις σημερινές συνθήκες και όχι στο αόριστο μέλλον, στον αντίποδα των κεντρικών επιλογών κράτους και κεφαλαίου.
Από την άλλη, το περιεχόμενο της κοινής παρέμβασης των επιτροπών αγώνα φέρνει στην επιφάνεια υπαρκτά προβλήματα έλλειψης της αναγκαίας συναντίληψης, που στερούν από τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία ένα μέρος από το δυναμισμό, το επιθετικό πνεύμα, την πειστικότητα και, κατά συνέπεια, τη διεισδυτικότητα σε ευρύτερα στρώματα των κατοίκων της Αττικής, που θα μπορούσε και θα έπρεπε να τη χαρακτηρίζουν. Και δεν αναφερόμαστε, φυσικά, στη φρασεολογία, αλλά στην ουσία της παρέμβασης. Κάποιες σκέψεις, γύρω από ορισμένα βασικά σημεία, θα προσπαθήσουμε να παραθέσουμε στη συνέχεια:

1.  Λείπει το αντίπαλο δέος
Γίνεται μια εκτενής και σωστή αναφορά στα χαρακτηριστικά του υφιστάμενου σχεδιασμού (συγκεντρωτισμός, περιβαλλοντική υποβάθμιση, εκτόξευση του κόστους διαχείρισης, εκχώρηση του σχεδιασμού στους εργολάβους, δρομολόγηση της καθολικής ιδιωτικοποίησης κλπ.). Στα αιτήματα περιλαμβάνονται πολλά όχι, αλλά και τα βασικά χαρακτηριστικά που θα έπρεπε να έχει ένας διαφορετικός σχεδιασμός. Τι λείπει; Μα η περιγραφή του αναλυτικού εναλλακτικού μοντέλου. Αυτό υπάρχει, έχει προέλθει μέσα από κινηματικές διαδικασίες, έχει τεκμηριωθεί τεχνικά και οικονομικά και έχει όνομα: αποκεντρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων
2.  Χρειάζεται να περιγράψουμε την εναλλακτική λύση;
Αφήνεται να εννοηθεί ότι η αναφορά σε μείωση - πρόληψη - επαναχρησιμοποίηση - διαλογή στην πηγή - ανακύκλωση - κομποστοποίηση είναι επαρκής για να περιγράψει την εναλλακτική λύση. Μαζί με την επιθυμία για μη καύση, για διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα και για οικονομικότητα του συστήματος. Ότι δεν χρειάζεται, δηλαδή, κάτι παραπάνω. Ξεχνιούνται δύο πράγματα. Πρώτο, ότι κανείς (διοίκηση, εργολάβοι κλπ.) δεν είναι τόσο ανόητος, ώστε να κοντραριστεί ευθέως με αυτές τις αρχές. Δεύτερο, ότι ο υφιστάμενος ΠΕΣΔΑ Αττικής, όπως και όλοι οι άλλοι περιφερειακοί σχεδιασμοί, ξεκινά με «όρκους πίστης» σε αυτές τις αρχές. Αν όλοι δηλώνουν ότι θα σεβαστούν και θα τηρήσουν αυτές τις αρχές, τότε πως ξεχωρίζουν οι ριζικά διαφορετικές προσεγγίσεις; Μα μόνο με την συγκεκριμένη περιγραφή του μοντέλου διαχείρισης.
Η αποσαφήνιση χρειάζεται και για ένα λόγο παραπάνω: για να πείσουμε ότι η εναλλακτική λύση είναι άμεσα εφαρμόσιμη και είναι καλύτερη. Ας μη ξεχνάμε ότι κεντρικό στοιχείο της επιχειρηματολογίας του κ. Σγουρού είναι ο ισχυρισμός ότι δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική λύση, πέρα από αυτήν που υποστηρίζει ο ίδιος. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για το εναλλακτικό μοντέλο δεν το κάνουμε από τεχνοκρατική προδιάθεση, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορούμε να προβάλλουμε το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο της επιδιωκόμενης διαχείρισης. Να γιατί χρειάζονται σαφήνεια και σταράτες κουβέντες σε αυτό το ζήτημα. Το πρόβλημα δεν το λύνουμε προσπερνώντας το, αλλά αντιμετωπίζοντάς το «στα ίσια» και με τρόπο που εξυπηρετεί και πείθει το σύνολο της κοινωνίας.
3.  Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στο περιεχόμενο της εναλλακτικής αντίληψης;
Περισσότερο πιθανό, όμως, φαίνεται να είναι το ενδεχόμενο να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στο περιεχόμενο της εναλλακτικής λύσης. Φοβόμαστε ότι κάτω από μια ασαφή ομπρέλα φιλοξενούνται αρκετά διαφορετικές αντιλήψεις, πράγμα που δεν βοηθά σε μια ενιαία και επιθετική επιχειρηματολογία, απέναντι στο μέτωπο της ιδιωτικοποίησης και της καύσης. Η κατάσταση αυτή εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Σε μια μερίδα υπάρχει μια υφέρπουσα αντίληψη για μεταφορά και διαχείριση των απορριμμάτων εκτός Αττικής. Σε άλλους-ες υπάρχει η εντύπωση ότι με μια απλή διαλογή στην πηγή και τη χρήση ξεχωριστών κάδων λύσαμε το πρόβλημα, «καθαρίσαμε». Στο κείμενο των επιτροπών αγώνα, αυτή η αοριστία εκφράζεται με τη διατύπωση «καμία ρυπογόνα δραστηριότητα εντός κατοικημένης περιοχής». Επειδή είναι πιθανό, στις παραπάνω προσεγγίσεις, να συμβάλλει και μια σχετική έλλειψη ειδικής γνώσης για το τι σημαίνει στην πράξη διαχειρίζομαι αστικά απορρίμματα, ας μιλήσουμε πρακτικά:
·       Είναι λύση ή μετάθεση του προβλήματος η μεταφορά τους εκτός Αττικής; Από ποια σενάρια που θέλουμε να αποτρέψουμε σήμερα, θα μας προφυλάξει η μεταφορά εκτός Αττικής; Από το συγκεντρωτισμό, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την ιδιωτικοποίηση ή το υπέρμετρο κόστος διαχείρισης; Θα ξεπεράσουμε, μήπως, τα προβλήματα χωροθέτησης; Και που θα τα μεταφέρουμε; Στην Πελοπόννησο με την τριτοκοσμική διαχείριση, που στέλνει λαθραία στη Φυλή τα δικά της σκουπίδια; Ή, μήπως, στη Ριτσώνα της Βοιωτίας, ανάμεσα στη βιομηχανική περιοχή της Αυλίδας και τη «χαβούζα» των Οινοφύτων και του τοξινωμένου Ασωπού;
·       Ακόμη κι αν πετύχουμε γρήγορα μεγάλα ποσοστά διαλογής στην πηγή αυτό δεν φτάνει. Τα ανακυκλώσιμα που θα ξεδιαλέγουμε στους ξεχωριστούς κάδους τι θα τα κάνουμε; Δεν πρέπει να τα συλλέξουμε, να τα τακτοποιήσουμε, να τα κάνουμε δέματα, να τα διαθέσουμε και να δημιουργήσουμε πόρους για το δημόσιο σύστημα διαχείρισης; Θα συνεχίσουμε να τα στέλνουμε στη διαβόητη ΕΕΑΑ; Τα προδιαλεγμένα οργανικά δεν πρέπει να τα κομποστοποιήσουμε; Που θα γίνουν αυτά αν δεν υπάρχουν αποκεντρωμένες εγκαταστάσεις υποδοχής και αξιοποίησης; Τις, σταδιακά μειούμενες, ποσότητες των σύμμεικτων, που θα συνεχίσουμε να έχουμε για πολλά χρόνια ακόμη, θα εξακολουθήσουμε να τις στέλνουμε στη Φυλή; Πως θα κλείσει η Φυλή, πως θα αποτρέψουμε τους ΧΥΤΑ σε Γραμματικό και Κερατέα, αν δεν επιτύχουμε ήπια διαχείριση και των σύμμεικτων σε μικρή κλίμακα, με πρόσθετη ανάκτηση, ώστε να απομείνει για ταφή μια μικρή ποσότητα αδρανούς, κατά βάση, υπολείμματος;
·       Γιατί δεν προσδιορίζεται ποιες από τις παραπάνω αποκεντρωμένες δραστηριότητες θεωρούνται ρυπογόνες; Πού, πώς και από ποιους θα γίνεται η αντίστοιχη διαχείριση; Γιατί αφήνεται να αιωρείται το «στίγμα» της ρύπανσης πάνω από κάθε δραστηριότητα που σχετίζεται με τη διαχείριση των αστικών απορριμμάτων και γιατί συντηρείται και αναπαράγεται στην κοινωνία μια παγιωμένη στρεβλή αντίληψη στο θέμα;
Ας συμφωνήσουμε ότι το μοντέλο της αποκεντρωμένης διαχείρισης δεν είναι η μοναδική επιλογή. Ας δεχτούμε ότι υπάρχει μια καλύτερη λύση. Ε, ας διατυπωθεί επιτέλους και ας τεκμηριωθεί ότι αυτή εξυπηρετεί και τους τεχνικούς - διαχειριστικούς στόχους και το επιθυμητό κοινωνικό συμφέρον, καθώς και ότι δεν εμφιλοχωρεί ο κίνδυνος να καταλήξουμε ξανά, άθελά μας, στις λύσεις της συγκεντρωτικής διαχείρισης.
4.  Ναι στην τοπική διαχείριση, αλλά με εξαιρέσεις
Δεν φαίνεται να είναι η κυρίαρχη αντίληψη στους κόλπους των επιτροπών αγώνα, αλλά είναι απολύτως σαφές ότι υπάρχει και μια προσέγγιση με ισχυρό τοπικιστικό χαρακτήρα. Συναντάται, κυρίως, σε συναγωνιστές από τη Φυλή και την Κερατέα και εκφράζεται ως εξής: συμφωνούμε ότι η αποκεντρωμένη διαχείριση είναι ένας καλός τρόπος διαχείρισης, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί στις περιοχές μας, αφού έχουν δεχτεί και συνεχίζουν να δέχονται τεράστιες περιβαλλοντικές πιέσεις, από παλιές και υφιστάμενες δραστηριότητες. Αν και στην περίπτωση της Φυλής οι πληγές είναι ακόμη «ανοιχτές», το επιχείρημα λειτουργεί αποτρεπτικά στη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου. Αν δεχτούμε ότι οι δραστηριότητες της αποκεντρωμένης διαχείρισης έχουν ήπιο χαρακτήρα, τότε δεν υπάρχει προφανής λόγος για να δεχτούμε τη λογική: «και τώρα και στο μέλλον, καμία δραστηριότητα διαχείρισης στις περιοχές μας». Γι αυτό ακούγεται πολύ παράφωνα ένα σύνθημα, διαδεδομένο στην Κερατέα, που λέει «ούτε ένα κιλό σκουπίδια στην Κερατέα» και συνοδεύεται από μια ενδόμυχη ικανοποίηση για τη λειτουργία ενός σύγχρονου σταθμού μεταφόρτωσης, που τι κάνει; Μεταφέρει τα σκουπίδια της Κερατέας στη Φυλή. Πώς να πειστεί κανείς-μία ότι, με τέτοιες πρακτικές, έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο επαναλαμβανόμενες δηλώσεις αλληλεγγύης στους κατοίκους της Φυλής; 
Με τον τρόπο αυτό οι τοπικές κοινωνίες, οι οποίες αγωνίζονται ενάντια στο έγκλημα που επιχειρείται να υλοποιηθεί, χάνουν και το δίκιο τους και το ηθικό πλεονέκτημα. Ποια θα ήταν, κατά τη γνώμη μας, η ενδεδειγμένη στάση; Να πουν καθαρά και δυνατά: «απορρίπτουμε ότι θα απέρριπτε για τον εαυτό της οποιαδήποτε περιοχή της Αττικής, δεχόμαστε και πρωτοστατούμε στην υλοποίηση ενός σχεδίου, που μπορούν και οφείλουν να εφαρμόσουν όλες, ανεξαίρετα, οι περιοχές». Τόσο απλά, τόσο καθαρά. Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να το έχουν κάνει, ήδη, οι τωρινές και όλες οι παλιότερες διοικήσεις των δήμων, στις τρεις «στοχοποιημένες» περιοχές. Όπως θα έπρεπε να το έχουν κάνει και όλες οι, κατά καιρούς, αριστερές διοικήσεις όλων των δήμων της Αττικής, δίνοντας μια έμπρακτη απόδειξη ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και αλλιώς και ότι οι επιλογές των κυβερνήσεων και των εργολάβων δεν είναι μονόδρομος. Αλλού, όμως, η αδιαφορία, αλλού η έλλειψη πολιτικής βούλησης και αλλού τα παιχνίδια με τα ανταποδοτικά οφέλη και την εκλογική πελατεία έχουν οδηγήσει τις τοπικές κοινωνίες «με την πλάτη στον τοίχο». Γι αυτό και η όψιμη αγωνιστικότητα κάποιων δημάρχων, όπως ο κ. Μπουραΐμης της Φυλής, φαντάζει τόσο ψεύτικη και υποκριτική.
5.  Το αίτημα «να κλείσει η Φυλή εδώ και τώρα»
Από άποψη περιβαλλοντική και κοινωνική πρόκειται για καθ’ όλα νόμιμο αίτημα. Πρόκειται για αίτημα που θα έπρεπε να έχει γίνει πράξη εδώ και πολλά χρόνια. Αν εξακολουθεί να λειτουργεί αυτός ο χώρος και οι σημερινές του εγκαταστάσεις είναι ευθύνη της κεντρικής διοίκησης και των φερεφώνων της στην τοπική αυτοδιοίκηση, που για χρόνια επιδεικνύουν μια τρομακτική αδιαφορία στο χρόνιο πρόβλημα της τοξίνωσης της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Αττικής και του Θριασίου και επιδίδονται στο συστηματικό εκμαυλισμό της τοπικής κοινωνίας. Είναι ευθύνη αυτών που έρχονται σήμερα ξεδιάντροπα να το εκμεταλλευτούν, όχι για να το αντιμετωπίσουν, αλλά για να το επιδεινώσουν με τους νέους τους σχεδιασμούς. Είναι κοινή συνείδηση ότι όσο εξακολουθεί να λειτουργεί η εγκατάσταση και δεν δρομολογείται το οριστικό της κλείσιμο, άλλο τόσο θα εξακολουθεί να αποτελεί πόλο προσέλκυσης νέων και ρυπογόνων δραστηριοτήτων, όπως π.χ. η καύση.
Που βρίσκεται, λοιπόν, το πρόβλημα; Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η δυναμική, κινηματική υλοποίηση του στόχου  «να κλείσει η Φυλή εδώ και τώρα», διότι μόνο έτσι μπορεί να υλοποιηθεί, εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους έκρηξης μιας τεράστιας περιβαλλοντικής βόμβας, στην περιοχή και σε ολόκληρη την Αττική. Εξέλιξη που, αναπόφευκτα, θα χρεωθεί στο κίνημα, ακόμη και σαν πρόθεση. Το δεύτερο «αγκάθι» βρίσκεται στο γεγονός ότι η προοπτική του κορεσμού της Φυλής, πολύ περισσότερο το ενδεχόμενο ενός ξαφνικού και βίαιου κλεισίματός της, μαζί με τον υποτιθέμενο κίνδυνο απώλειας κοινοτικών πόρων, αποτελεί το βασικό οπλοστάσιο της επιχειρηματολογίας της κυβέρνησης και του κ. Σγουρού. Και για τους δύο παραπάνω λόγους, η πρόταξη, με τη συγκεκριμένη διατύπωση, αυτού του αιτήματος, λειτουργεί αποσυσπειρωτικά, ακόμη και στους πιο ειλικρινείς υποστηρικτές του δίκαιου αγώνα των κατοίκων της περιοχής. Υπάρχει κανείς λόγος να τους κάνουμε τέτοιο πολύτιμο δώρο, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή; 
Πολύ πιο αποτελεσματικά θα λειτουργούσε το αίτημα για «την απόρριψη οποιασδήποτε νέας εγκατάστασης και τη διαμόρφωση συγκεκριμένου και δεσμευτικού χρονοδιαγράμματος παύσης της λειτουργίας και απομάκρυνσης όλων των υφιστάμενων σχετικών δραστηριοτήτων, που λειτουργούν μέσα και γύρω από το χώρο της ΟΕΔΑ Άνω Λιοσίων - Φυλής, με ταυτόχρονη ένταξη του χώρου και της ευρύτερης περιοχής σε ειδικό πρόγραμμα απορρύπανσης και περιβαλλοντικής αποκατάστασης». Καταλαβαίνουμε τις επιφυλάξεις και τις ενστάσεις, που στηρίζονται στη δικαιολογημένη δυσπιστία απέναντι στις υποσχέσεις ενός πολιτικού συστήματος, που χαρακτηρίζεται από την αναξιοπιστία και τη διαπλοκή του με τα μεγάλα συμφέροντα. Από την άλλη, κατανοούμε όλοι ότι η όποια έκβαση είναι άμεση συνάρτηση του συσχετισμού δυνάμεων που διαμορφώνεται. Για να το πούμε πιο απλά: αν ένα κίνημα είναι σε θέση να επιβάλλει το άμεσο κλείσιμο της Φυλής, γιατί δεν θα μπορεί να επιβάλλει την τήρηση ενός δεσμευτικού χρονοδιαγράμματος;
6.  Δημόσιος χαρακτήρας και δημόσιος φορέας διαχείρισης
Στο κείμενο των επιτροπών αγώνα υπάρχει το αίτημα για «δημιουργία δημόσιου φορέα διαχείρισης στερεών αποβλήτων με κοινωνικό έλεγχο». Αν μη τι άλλο, χρειάζονται αποσαφηνίσεις για το χαρακτήρα του φορέα και για το πώς τεκμηριώνεται η αναγκαιότητά του. Διότι είναι άλλο πράγμα ο δημόσιος χαρακτήρας του συστήματος διαχείρισης στερεών αποβλήτων και άλλο πράγμα ένας νέος(;) φορέας διαχείρισης. Το πρώτο δεν συνεπάγεται αναγκαστικά το δεύτερο. Άλλο πράγμα ο σχεδιασμός και το πλαίσιο και άλλο πράγμα η καθημερινή διαχείριση των υποδομών του συστήματος, σε κάθε διαχειριστική ενότητα. Αναπόφευκτα, δημιουργείται μια σειρά ερωτημάτων, που χρειάζονται απάντηση:
·         Γίνεται λόγος για τα στερεά απόβλητα. Για τα υγρά, τα βιομηχανικά, τα επικίνδυνα ή άλλου είδους απόβλητα θα έχουμε άλλους ξεχωριστούς φορείς διαχείρισης;
·         Πρόκειται για φορέα με κανονιστικές αρμοδιότητες και εποπτικό ρόλο, κάτι σαν τον Εθνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης, για παράδειγμα; Το ΥΠΕΚΑ σε εθνικό επίπεδο, οι περιφέρειες και οι περιφερειακοί ΦοΔΣΑ σε περιφερειακό επίπεδο, οι δήμοι στο επίπεδο των αποκεντρωμένων εγκαταστάσεων δεν παίζουν αυτό το ρόλο;
·         Αν πάλι πρόκειται για διαχειριστικό - επιχειρησιακό σχήμα τι χαρακτήρα θα έχει; Θα είναι μια νέα ΔΕΚΟ, μια δημόσια επιχείρηση, με κάθετη οργάνωση, που θα «τρέχει» τη λειτουργία όλων των υποδομών διαχείρισης στερεών αποβλήτων; Αν στο επίπεδο της οργάνωσης του συστήματος διαχείρισης των απορριμμάτων αποκρούουμε το συγκεντρωτισμό, γιατί θα πρέπει να τον διατηρήσουμε στο επιχειρησιακό επίπεδο; Μπορεί ένα κεντρικό γραφειοκρατικό σχήμα να ανταποκριθεί στις ανάγκες καθημερινής διαχείρισης των διάσπαρτων, από τα πράγματα, υποδομών του συστήματος;
Σε αναμονή των αναγκαίων εξηγήσεων, ας μας επιτραπεί να εκτιμήσουμε ότι πρόκειται, ίσως, για μηχανιστική μεταφορά προτύπων από ιδεολογικά σχήματα μοντέλων κοινωνικής οργάνωσης, που στηρίζονται στον «από τα πάνω» κεντρικό έλεγχο των δραστηριοτήτων με δημόσιο χαρακτήρα, που, εκτός των άλλων, δεν έχουν δικαιωθεί ιστορικά. Και βεβαίως, δεν προκύπτουν σαν πρόδηλη αναγκαιότητα για τα μοντέλα εναλλακτικής διαχείρισης που συζητάμε.  
6/3/2013
ΥΓ
Από τα όσα εκτέθηκαν, γίνεται αντιληπτό για ποιο λόγο η «Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων» δεν συνυπογράφει το κείμενο των επιτροπών αγώνα, παρόλο που παρακολούθησε από κοντά τη διαδικασία διαμόρφωσής του. Με δεδομένη τη διαδρομή της ΠΡΩΣΥΝΑΤ και έχοντας υπόψη το επίπεδο εσωτερικής συνεννόησης, που έχει κατακτήσει με πολύ μεγάλη προσπάθεια, κάτι διαφορετικό θα αποτελούσε μια υποχώρηση, που δεν θα συνεισέφερε σε τίποτα στον κοινό αγώνα. Τουναντίον. Η εκτίμηση αυτή δεν μειώνει, φυσικά, την αξία της προσπάθειας συντονισμού των επιτροπών αγώνα, την οποία η ΠΡΩΣΥΝΑΤ θα υποστηρίξει με όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένου του ειλικρινούς και ουσιαστικού δημόσιου διαλόγου και της κριτικής με συναγωνιστικό πνεύμα. Διαδικασία από την οποία δεν εξαιρεί, ασφαλώς, τον εαυτό της.  

Πηγή
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ “Σκέψεις και σχόλια πάνω στο κείμενο των επιτροπών αγώνα ”